پاسخ به شبهه حسن روحانی بر ولایت امام علی (ع)

دفاع از ولایت امام علی(ع) و دفع شبهه اطاعت امام علی(ع) از منتخبین مردم!

بسم الله الرحمن الرحیم

وَ اعْلَمُوا أَنَّ فِيكُمْ رَسُولَ اللَّهِ لَوْ يُطِيعُكُمْ فِي كَثِيرٍ مِنَ الْأَمْرِ لَعَنِتم. و بدانيد كه پيامبر خدا در ميان شماست. اگر در بسيارى از امور از شما فرمان ببرد به رنج مى افتيد.( قران کریم، سوره حجرات، آیه 7)

امروز که حریم پاک ولایت علوی آماج شبهات و عرصه ی بهره برداری های سیاسی و طرح نظریات التقاطی قرار گرفته است و با استناد به یک جمله ی متشابه از انبوه سخنانِ محکم آن امیرِ سخن، علی (ع)، مطیع بی قید و شرطِ هر منتخبی از سوی مردم معرفی می گردد، و در راستای امتثال امر ولی امر مسلمین، امام خامنه ای(مُدّ ظِلِهُ العَالِی) مبنی بر انجام کار تمیز فرهنگی، و در چارچوب «آتش به اختیاریِ» فرهنگی، با رویکردی علمی، به عنوانِ دغدغه ی ذهنِ مردمِ بصیر، مومن و انقلابی و هم به عنوان تذکر به شبهه سازان و تردید افکنان، نکاتی چند به پیشگاه مومنین، تقدیم می گردد:

1 – کسانی که با استناد به خطبه شریف91 نهج البلاغه امیر مومنان، و با تقطیع یک عبارتِ آن، در پی القای شبهه اعتقادی و جعلِ ملاک، در حقانیت حکومت، بر خلافِ نظر قران و اهل بیت هستند، از سیاقِ خطبه غفلت نموده و یا خود را به غفلت زده اند، چرا که سیاق خطبه در مقام مُحاجِّه و اتمام حجت با بیعت کنندگان است و هرگز در پی بنیان گذاشتن مبنایی اعتقادی، آن هم در حقانیت و یا عدم حقانیتِ نوعِ حکومت نیست. دلیلِ سخن آن که، در ابتدای کلام شریفش با تأکید بر سختیِ استقامت در راه خدا و سنت راستینِ رسول خدا (ص)، فرمود: فَاِنّا مُستَقبِلونَ أَمراً لَهُ وُجُوهٌ وُ اَلوانٌ لاتَقُومُ لَهُ القُلُوبُ وَ لا تَثبُتُ علیهِ العُقول یعنی ما به کاری اقدام می نماییم که آن را وجوه و رنگ های گوناگون است که دل ها بر آن استوار نیست و عقل ها زیر بار آن نخواهند رفت.

این سیاق نشان از آن دارد که آن امام همام، در مقام نهی از تصمیم بر مبنای احساسات زودگذر و نهیب به اصرار کنندگان بر بیعت است که مبادا فردا که علی آستین همت در راست نمودن گژی های رواج یافته و بر انداختن عَلَم های برافراشته بالا زد، بگویند : فاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّكَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُون ¹: ما اينجا مى نشينيم، تو و پروردگارت برويد و نبرد كنيد.

اگر استنباط این شبهه افکنان صحیح باشد پس آیا آن جا نیز که قهرمان توحید، حضرت ابر اهیم، در مقام محاجه با ستاره پرستان، ستاره را پروردگار خود نامید و فرمود: «هَذا رَبِی²»، باید گفت که ابراهیم علیه السلام، شرک مشرکان را پذیرفته است ؟! هیهات که بزرگ مردی چون ابراهیم، تن به ننگِ شرک دهد و یا ابر مردی چون علی(ع) راهِ روشنِ قران و سنت رسول خدا را رها نموده و مُنقاد و مطیعِ هر منتخبی از سوی مردم گردد و یا این که بی هیچ قیدی، اعلام اطاعت از هر گمراهی نماید.

2 – علاوه بر سیاق کلام، که مانع استنتاجِ باطلِ مبطلان و ترویج ِکج اندیشیِ ظاهربینان است، قرینه موجود در همین خطبه نیز گواهِ بسیار محکمی است که دامنِ علی(ع) را از آلودگیِ به اطاعت از باطلِ منتخبِ اکثریت مصون می دارد، آن جا که در تعریض، به رویه ی ناصواب و گمراهِ غاصبانِ خلافت فرمود: و اِنّ الآفاقَ قَد اَغامَت والمَحَجّة قَد تَنَکّرت : براستی که آفاق را ابرِ سیاهِ (بدعت و ظلم) گرفته است و راهِ روشنِ (اسلام) تغییر یافته است.

آیا علی (ع)، که به زیورِ وصفِ نبی اسلام(ص) مزین گشته و مدالِ « الحَقُ مَعَ عَلِیٍ وَ عَلِیٌ مَعَ الحَقِ ³» را با دستان او بر سینه آویخته است، و 25 سال با حالت «فَصَبَرتُ وَ فِی العَینِ قَذَی وَ فِی الحَلقِ شَجَا⁴»، با خاری در چشم و استخوانی در گلو از مشاهده بدعت و ظلم صبر نموده، به یک باره قران و سنت را کنار نهاده و انتخاب اکثریت را ملاکِ حقانیت و حجّتِ اطاعت، قرار داده است؟ هیهات، بلکه او در مقامِ محاجّه بر بزرگیِ مسئولیتِ خود و آنان است. تا فردا که ناکثین، شترِ سرخ موی آراستند و قاسطین، پیراهن خلیفه ی مقتول برافراشتند و مارقین با تحریف آیات، تخم جهل کاشتند، پای همتشان نلغزد و عهد و بیعتشان نگسلد و بر صراط علی استوار بمانند.

3 – همچنان که امام سفر کرده ما، خمینی کبیر، با بصیرت پیامبر گونه خود و با تأکید فرمودند: «امروز (بر) سرِ ولایت امیر المومنین(ع) اختلاف کردن، خیانت به اسلام است⁵» از مسئولان محترم نظام و صاحبان تریبون های فرهنگی انتظار می رود که با طرح شبهاتی این گونه، بهانه به دست دشمنان نداده، شماتت دشمنان را نسبت به اسلام ناب محمدی بر نیانگیزند و به جای القاءِ تردید در اعتقادات اصیل، به انبوه وعده های خود عمل نمایند.

________________________________________________________________

1 - مائده 24

2 – انعام 76

3 - مازندرانى، محمد صالح بن احمد، (1081 ق )، شرح الكافي- الأصول و الروضة( للمولى صالح المازندراني)، ص 123

4- صحیفه نور، ص 1950

5 - نهج البلاغه، خطبه 3

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم تیر ۱۳۹۶ساعت 23:36 توسط محمد حسین قنبری گل |